حکایت آنها که فراموش شان کردیم...
می گن : موجیه ! دیوونه است ! باید ازش دور شد . باید قرصهاش سر موقع به خوردش داد . باید دست و پاش رو به تخت بست . باید زندانیش کرد .
می گن : موجیه ! امیدی بهش نیست ! عقل درست حسابی نداره . باید از عاقل ها دورش کرد باید مراقب بود به عقلا !!! آسیب نزنه . باید ...
می گن : موجیه ! باید بهش برق وصل کرد . اصلا باید خشکش کرد و به دیوار زدش !
می گن : موجیه !
اونها نمی فهمند که اون فقط عاشقه ...
فراموش شده بود . حتا خودش هم یادش رفته بود که فراموش شده . توی این شهر دود گرفته گم شده ! دیگه به خس خس سینه اش ... به سرفه های خشکش عادت کرده بود . دیگه حتا گرمی دست یه رفیق ... یه همدرد ... رو حس نمی کرد . دیگه اون شور جوونی رو نداشت . انگاری تو عصر یخبندون گیر کرده بود .
می دونی چقدر سخته آدم خودش هم یادش بره که کلی حرف داره که نمی شه گفت !!!
و ارزش هر آدم به حرفهایی است که برای نگفتن دارد !!!
گروهی از جانبازان روز بیست و نهم بهمن با حضور در خبرگزاری مهر ضمن بیان مشکلاتشان خواستار آن شدند که اين خبرگزاري سخنانشان را به گوش مردم و مسئولین برساند. آنچه در پی میآید بخش دوم و پایانی این گزارش است در قالب خلاصهای فهرستوار از آنچه در این نشست چند ساعته مطرح شد...
گروهی از جانبازان روز پنجشنبه بیست و نهم بهمن ماه با حضور در خبرگزاری مهر ضمن بیان مشکلاتشان خواستار آن شدند که اين خبرگزاري سخنانشان را به گوش مردم و مسئولین برساند. آنچه در پی میآید بخش اول این گزارش است در قالب خلاصهای فهرستوار از آنچه در این نشست چند ساعته مطرح شد...
اصغر قهرمان زمانه ، جانباز شیمیایی و اعصاب و روان است . بله قهرمان زمانه نام فامیل اوست . و امروز آیا او هنوز قهرمان زمانه خود هست ؟!
متن زیرگفتگوی خبرنگار گروه دفاع مقدس « مهر » است با این جانباز شیمیایی و اعصاب و روان ، پیرامون مشکلات و مسائل جانبازان ...
سلام نازنین
گفتی بنویس . میدانی که من هرگز روی حرفت اما و اگر نمی آورم ... ولی دست و دلم می لرزد . می ترسم نتوانم از تو بسرایم . تو خود خوب می دانی با حضورت قافیه های وجودم رنگ می بازد . نازنینم تنها به همین دلخوشم که وزن بودنت غزلهایم را خوانا کند .
از تو خواهم سرود . با تو خواهم ماند . از تو خواهم خواند .
کاستی ها را حتما به کوچکی دستهایم خواهی بخشید .
تجمع جانبازان در تاریخ ششم دیماه سال گذشته
کارشان به جایی رسیده که خودشان مجبورند با این حال نزار دادشان را به گوش مسئولین برسانند.
آیا آنها نبودند که هشت سال جان خویش را برای ما فدا کردند؟
آیا اکنون زمان استراحت آنها نیست؟
آیا اگر متولیان امور ایثارگران به وظایف خود عمل می کردند آنها باز هم مجبور می شدند که به رییس جمهور شکایت ببرند؟
هزار سوال دیگر در ذهنم نقش بسته.فقط به نوشته ی روی پلاکارد توجه کنید:
خوش به حال شهدا که رفتند و این روزها را ندیدند
"جمعی از فراموش شدگان و خانواده شهدا"
به راستی که مشکلات جانبازان را که بخواهی بنویسی هر جانباز برای خودش به اندازه ی یک مثنوی هفتاد من درد دل دارد که نوشتن آن از عهده ی قلم خارج است. آنچه در ادامه می آید به طور خلاصه گوشه ای از مشکلات این عزیزان را نشان می دهد...
و تو ای دوست!
بی شک داستان اصحاب کهف را شنیده ای. همانها که سیصدونه سال در خوابی الهی بودند. همانها که سیصدونه سال از این دنیای پلید و هرآنچه در اوست دور بودند. و چه مقدس خوابی بود که پاداش همه ی آنهاست که دعوت خدای خویش را لبیک گویند. اکنون، این آسمانیان خاک نشین...
در این مدتی که دست به قلم شده ام خیلی سعی کردم درباره ی مقام جانباز و همینطور مشکلات جانبازان چیزی بنویسم، اما همیشه قلمم عاجز بوده. از روزی هم که با مجید تصمیم گرفتیم این وبلاگ را راه اندازی کنیم، مدام در این فکر بودم که کار را با چه مطلبی شروع کنیم. با توجه به مشغله ی مجید...
